ما خدمت آخوند رفتيم و تمام داستان را گفتيم و تقاضاى دعا كرديم . آخوند لبخندى زد و گفت : دنيا براى هميشه در دست كسى نمىماند . او گفت حتما دعا خواهم كرد . ما بسيار خوشحال شديم و به خانه بازگشتيم . برادرم گفت اثاث را جمع كرده آمادهء حركت باشيم . ما تمام شب ناراحت بوديم وقتى خورشيد طلوع كرد ديديم كه مأمور حاكم وارد شد و گفت كه يمين الدوله دستور داده كه شما در خانه بمانيد و با اطمينان زندگى كنيد . ما همه خوشحال شديم و سبب لغو حكم را از او سؤال كرديم . او در جواب داستان يمين الدوله را نقل كرد و گفت : وى بعد از صدور حكم اخراج شما شب‌هنگام خوابيد ، در خواب ديد كه شخص بزرگى سوار بر اسب و لباس سبز بر تن و بر صورت نقاب و در دست نيزه‌اى دارد ظاهر شد ، نيزه را بر سينهء من گذاشته گفت : تو با عمل زشت خود اين دو برادر را از شهر اخراج كردى ، آنان شيعيان ما هستند و براى حسين عليه السّلام مىگريند . . . من بناى عذرخواهى را گذاشتم . ناگهان درحالىكه وحشت‌زده بودم از خواب پريدم به‌طورى كه تمام بدنم مىلرزيد ، بلافاصله برخاستم و حكم به ابقاى آنان دادم . چند روزى از اين قضيه گذشت . آنگاه با ده هزار روپيه خدمت آخوند رسيديم و عرض كرديم : ما نذر كرده بوديم كه اگر اين بلا از ما دور شود اين مبلغ را خدمت شما تقديم كنيم . وى لبخندى زد و گفت : نيازى به اين مبلغ ندارم و مستحق آن نيستم و آن را با خود ببريد ، ولى با اصرار زياد تنها يك روپيه از اين مبلغ را برداشت و اتفاقا در همان وقت فقيرى حاضر شد و آن را به فقير اهدا كرد . محمد رضا لكنهوى 1311 ه ق / 1893 م مولانا محمد رضا لكنهوى استاد علوم دينى و داراى اخلاق عاليه بود . راجه امير حسن محمودآباد او را در حوزهء فرمانروايى خود آورده بود و بسيار محترم مىشمرد . راجه در سال 1396 ه ق به دهلى رفت و او را نيز همراه خود برد . وى در جلسهء سخنرانى مولوى الفت حسين ، استاد ادبيات عربى دهلى شركت كرد و بين مولانا محمد رضا و الفت حسين مباحثه پيش آمد . اين مباحثه به نام عشره كامله چاپ شده است . وى در سال 1307 ه ق به عراق رفت و به خدمت آية اللّه شيخ مازندرانى رسيد . مولانا تأليفات زيادى از خود بر جاى گذاشت كه نام چند كتاب از او به شرح زير است : عشره كامله ( چاپى ) ؛ مظاهر الاديان ؛ آداب المجالس ( چاپ 1311 ه ق ) ؛ شرح زيارات ناجيه ( چندين جلد ، چاپى ) ؛ شرح زيارت مضجعه ( چاپى ) .